Simbolizam pogrebne praksetokom prekeramičkog neolitana Levantu i Anadoliji

Sažetak

Ovaj rad je postmoderna kritika teorija o uticaju pogrebne prakse na proces neolitizacije na Bliskom istoku. Pažljivo teorijski tretira pojavu sekundarnog sahranjivanja, tačnije uticaja ideologije na procese transformacije društva iz lovačko-sakupljačkog, mobilnog, u farmersko, sedentarno društvo. Jedan segment simboličke sfere života, duhovne, kao što je sahranjivanje i rituali vezani za isto, predstavlja okosnicu rada i medijum na kojem se mogla vidjeti promjena i prvi tragovi neolitskog života. Došlo se do zaključaka da je neolitizacija proces koji se dešavao prvo u svijetu simbola, i samim tim ideologije, a da je ključni elemenat nove neolitske ideologije i kulturne matrice ustvari nova pogrebna praksa, koja podrazumijeva dugu obradu, učešće čitave zajednice i pojedinaca koji su posebno zaduženi za nju. Pogrebna praksa prekeramičkog neolita na Levantu i Anadoliji u tom periodu razvijala se u smjeru promjene ideološke matrice društva, ona je jedan od najbitnijih faktora neolitizacije, jer je kroz simboličku ravan uspjela domestikovati smrt i stvoriti kultove koji su ključni za sedentarni način života. Pokazalo se kako je domestikacija smrti kroz pogrebne rituale, počela mijenjati način života prije nego li se promijenila ekonomija.